Maagverkleining spijt: heb ik er spijt van?

Als je dit zoekt, twijfel je waarschijnlijk. Misschien sta je voor de keuze, misschien heb je een datum en slaat de angst toe. Dat is logisch. Het is een ingrijpende operatie en je leest van alles. Ik ga je geen reclamepraatje geven en ook geen horrorverhaal. Ik vertel je gewoon hoe het bij mij zit, en wat ik om me heen zie bij anderen die deze stap hebben gezet.

Heb ik spijt van mijn maagverkleining?

Nee. Niet van de operatie. Ik ben in januari 2024 geopereerd, een gastric bypass, en ik ben sindsdien 105 kilo afgevallen. De enige spijt die ik voel gaat over de tijd ervoor.

Mijn verhaal begon namelijk niet in 2024. Jaren eerder had ik al een maagbandje. Dat werkte voor mij niet en is er weer uitgehaald. Daarna heb ik tien jaar getwijfeld voordat ik de stap naar een maagverkleining zette. Tien jaar. Tien jaar van het uitstellen, van bang zijn, van denken dat ik het misschien toch zelf wel kon, van weer een dieet dat strandde.

Als ik ergens spijt van heb, dan is het dat. Niet van wat ik heb laten doen, maar van hoe lang ik heb gewacht voordat ik het deed. Dat hoor ik bijna iedereen zeggen die ik ken en die deze operatie achter de rug heeft. De zin die het vaakst valt is niet "had ik het maar niet gedaan", maar "had ik het maar eerder gedaan".

De zware momenten, eerlijk

Toch wil ik niet doen alsof het een wandeling was. Dat zou oneerlijk zijn, en het zou je niet voorbereiden op wat er echt op je afkomt. Er zijn dingen die zwaar waren. Niet als spijt, maar als aanpassing. Het verschil is belangrijk.

Het eerste is mijn relatie met eten. Eten is niet alleen brandstof, eten is sociaal. Het is verjaardagen, etentjes, een terras, een feestje op het werk. Na de operatie verandert hoeveel je kunt en hoe je lichaam reageert, en daarmee verandert je rol in al die momenten. Je bent degene die minder neemt, die uitlegt, die soms even moet passen. Dat went, maar in het begin moet je daar je weg in vinden. Ik onderschatte hoe groot dat sociale stuk was. Het ging bij mij minder over honger en meer over hoe ik me verhield tot een tafel vol mensen die wel gewoon dooraten.

Het tweede is het mentale, en hoe anderen reageerden. Honderd kilo afvallen verandert niet alleen je lichaam, het verandert hoe mensen je behandelen en hoe je naar jezelf kijkt. Dat klinkt als alleen maar positief, en veel ervan is dat ook, maar het is ook verwarrend. Je bent nog steeds dezelfde persoon van binnen, terwijl de buitenwereld anders op je reageert. Sommige mensen vonden er iets van, gevraagd en ongevraagd. Je identiteit moet meebewegen met je lichaam, en dat loopt niet altijd gelijk op. Dat is een stuk werk dat niemand op de operatietafel voor je doet.

Dit zijn geen redenen om het niet te doen. Het zijn redenen om het met open ogen te doen. Wie van tevoren weet dat de aanpassing ook in je hoofd en in je sociale leven zit, staat een stuk sterker dan wie denkt dat het alleen om de kilo's gaat.

Wanneer er wel echte spijt is

Ik zou je een gekleurd verhaal vertellen als ik deed alsof niemand ooit spijt heeft. Dat is niet waar, en je verdient het volledige beeld.

Er is een kleine groep die wel echte spijt heeft van de operatie zelf. Bij de meesten van hen komt dat door een van twee dingen. Soms zijn er complicaties, want het blijft een operatie en die brengt risico's mee. En soms zat de spijt al voor de operatie ingebakken, in verwachtingen die niet klopten. Wie denkt dat een maagverkleining op zichzelf alles oplost, zonder dat je gewoonten, je hoofd en je nazorg meeveranderen, komt bedrogen uit. De operatie is een hulpmiddel, een heel krachtig hulpmiddel, maar het doet het werk niet in je plaats.

Dat is precies waarom de voorbereiding zo telt. De mensen die het meest tevreden zijn, zijn vaak de mensen die het beste wisten waar ze aan begonnen.

Hoe je de kans op spijt zo klein mogelijk maakt

Je hebt hier meer invloed op dan je denkt. Een paar dingen die het verschil maken:

Zorg dat je verwachtingen realistisch zijn. Je wordt niet in een paar weken een ander mens, en de weegschaal beweegt niet elke dag mee. Het is een traject van maanden en jaren, met pieken en dalen.

Bereid je voor op de aanpassing, niet alleen op de operatie. Bedenk vooraf hoe je met eten en met sociale situaties wilt omgaan. Dat scheelt enorm in die eerste maanden.

Neem de nazorg serieus. Je controles, je vitamines die je na een maagverkleining nodig hebt, je begeleiding. Dat is geen bijzaak, dat is de helft van je succes.

Kijk verder dan de kilo's. Energie, gezondheid, je knieen, je bloedwaarden, hoe je je voelt. Wie zich blindstaart op een getal mist de rest van de winst.

En als je nog moet kiezen: zorg dat je goed begrijpt waar je voor tekent. Lees je in over de criteria voor een maagverkleining, over wat een maagverkleining kost en over het verschil tussen een gastric bypass en een sleeve. Hoe beter je het snapt, hoe kleiner de kans dat je achteraf verrast wordt.

Tot slot

Als ik mezelf van tien jaar geleden iets had kunnen zeggen, was het dit: het is niet makkelijk, maar het is het waard, en wachten maakt het niet beter. Twijfel hoort erbij, angst hoort erbij, en die mag je serieus nemen. Maar bij mij, en bij de meesten die ik ken, ging de uiteindelijke spijt nooit over de operatie. Hij ging over de jaren die ik liet liggen.